خانه » اخبار » گفتگو با احمد فروزبخش ، مسئول دفتر سیاسی کانون اندیشه و تمدن اسلامی

گفتگو با احمد فروزبخش ، مسئول دفتر سیاسی کانون اندیشه و تمدن اسلامی

به نام دوست
یکی از سیاست های کانون در سال ۹۷ دیپلماسی فعال اعلام شده است. می شود کمی این کلید واژه( دیپلماسی فعال) را تبیین فرمایید؟
یکی از کارکردهای اصلی احزاب در هر جامعه ای، تعامل و ارتباط با احزاب، اشخاص و سازمان های سیاسی است. اگر به صورت ساده بخواهم توضیح دهم، این ارتباط را دیپلماسی توصیف می کنیم. یک حزب یا تشکل نباید در ارتباطات و فعالیت های سیاسی منفعل ( بی توجه) یا کم تحرک باشد.از این رو، دیپلماسی فعال و هوشمند به عنوان یک لازمه در وجود یک حزب کارآمد، بر روی رابطه ی موثر و فعال با عناصر تاثیرگذار سیاسی تمرکز دارد.

اگر دو حالت منفعل و غیر فعال را در مقابل فعال بدانیم، بفرمائید قبلا دیپلماسی کانون چه بوده است که اکنون قصد دارید فعالش کنید؟
استراتژی کانون تا قبل از انتخابات سال ۹۴ و تشکیل مجمع اصولگرایان مبتنی بر فعالیت مشترک و هم سو با دیگر احزاب اصولگرا بود که مسلما لازمه ی این فعالیت مشترک،دیپلماسی فعال بود که صورت می گرفت. اما بعد از تشکیل مجمع اصوگرایان تصور بر این بود که این وظیفه می تواند زیر چتر مجمع شکل منسجم تری داشته باشد. هنوز هم با احترام به این عقیده و همکاری کامل در جهت دستیابی به آن، به نظر می رسد که کانون می تواند نسبت به دو سال گذاشته فعالیت فعال تر و هوشمندانه تری در این زمینه داشته باشد. فعالیتی که در نهایت به همان نتیجه ی فعالیت همسو و همفکرانه منجر گردد.

جامعه هدف شما در این دیپلماسی فعال کیست؟
جامعه ی هدف در دیپلماسی فعال، در بالادست تعریف می گردد. یعنی افراد، تشکل ها و احزاب شاخص سیاسی در سطح شهر اصفهان و کشور. البته اولویت در این برنامه با افراد و سپس تشکل هاست.
نکته ی قابل توجه این است که در این رویکرد، هم اصلاح طلبان و هم اصولگرایان مدنظر هستند. در حقیقت تمام کسانی که در یک دایره ی وسیع، ایران، جمهوری اسلامی، انقلاب اسلامی و اصولی چون عزت و استقلال را قبول دارند.

شما به عنوان مسئول دفتر سیاسی یک تشکل در مجموع در حال حاضر فضای سیاسی شهر را چگونه ارزیابی می کنید؟
متاسفانه باید عرض کنم که در جبهه اصولگرایی تحرکات موثر و امیدوارکننده ای دیده نمی شود. به نظر می رسد فهم چند اتفاق سیاسی اخیر که در نظر برخی به شکست تعبیر می شود، هنوز در مراحل اولیه است. به نظرم هنوز راه قابل توجهی باقی مانده تا این اتفاقات تبدیل به درس شوند. وصد البته، تحرک هوشمندانه در مرحله های بعدی خواهد بود. اما در جبهه اصلاح طلبان نیز می توان گفت که قدرت و قدرت طلبی در حال دردسر سازی است. تعدادی از این نیروها که عمدتا جوان نیز هستند به تبع روابط سیاسی و اراده ی معطوف به قدرت شاید مانعی جدی برای حرکت هموار در جهت رشد متعارف سیاسی در این جبهه شوند. از این رو به نظرم صحبت با همه ی جناح ها و افراد شاید در این زمینه مثمر ثمر باشد. اما اصل گفتگو شاید بر محتوای آن بچربد. خلاء ای که باید پر شود.

اصول گرایی پس از سال ها حضور در عرصه مدیریت شهر بیش از یک سال است که در چرخه تحولات سیاسی از مصادر اجرایی فاصله گرفته است فکر می کنید می تواند از این فراغت جهت باز تعریف و بازسازی خود استفاده کند؟
عرض کردم که اول باید درس ها را مرور کرد. یکی از این درس ها لزوم بازتعریف است. به عنوان مثال، باز تعریف در مورد روابط بین حزبی درونِ ساختار اصولگرایی. به نظرم مانیفست یک اصل است. تا زمانی که احزاب اصولگرایی، خود را صرفا اصولگرا بدانند اما هیچ تعریف مشخصی از اصول، اهداف، منش و طریقه ی سیاست ورزی یک حزب اصولگرا (حتی به زعم خودشان) نداشته باشند، واقعا وحدت حرف بی معنایی خواهد بود. الان که یک سال و اندی تا انتخابات بعدی زمان باقی مانده است، فرصت بسیار مناسبی برای بازتعریف است. و البته باید متذکر شوم که تا چشم بر هم بزنیم به انتخابات بعدی خواهیم رسید و دوباره زبانه ی اختلافات شعله خواهد کشید و تنها «اصول ِمشترکِ مورد بحث قرار گرفته» می توانند آرام کننده و شکل دهنده باشند. به نظرم الان زمان دور هم نشستن، رفع کدورت و تعریف مجدد مسائل است.

شما چندین بار در بیانات خود از واژه ” مانیفست کانون ” و ضرورت تبیین ان استفاده کرده‌آید اگر ممکن است کمی این واژه را باز و تشریح کنید. «مانیفست یا کیستی» یک اصل است. یک حزب یا تشکل باید مشخص کند که چرا بوجود آمده است؟ رابطه اش با دیگر احزاب، با مردم، با نهادهای قدرت کجاست؟ اصلا چه می خواهد؟ ( این مساله خیلی مهم است) تا این موارد مشخص نشود هیچگاه یک حزب به مراحل درستی نخواهد رسید و همیشه در مراحل اولیه خواهد ماند. همچنین تا زمانی که احزاب یک جبهه هم تعریف مشخصی از خود و خواسته هایشان به صورت تفکیک شده و جزئی نداشته باشند، وحدت در حد یک تصور یا خیال خواهد بود. نکته ی بعدی نیز آنست که این «کیستی» باید شفاف و مکتوب باشد تا چراغ راه آینده باشد.